Heerhugowaard – De koekjes staan op tafel en de fotoboeken liggen klaar. Op de televisie staat de eerste diapresentatie met foto’s al aan. 42 jaar lang dansen Bram (79) en Ans (75) Stelling uit Heerhugowaard al met elkaar. Ze overwinnen tegenslagen en worden tweede op het WK.
Het stel ontmoet elkaar in Sint Pancras. Bram is achttien, Ans vijftien. Eigenlijk vinden haar ouders haar nog te jong voor een vriendje. „Ik was een nakomertje,” lacht Ans. „Het mocht niet. Maar ik had wel een oogje op hem.” Ze komen elkaar steeds vaker tegen. Bij de voetbalvelden van Vrone, op Koninginnedag en bij sportclub Sport Staalt Spieren.
De vonk slaat over en ze krijgen verkering. Na zes jaar trouwt het stel, in 1972. Ze krijgen samen twee kinderen en nemen een dalmatiër, Roy.
Wanneer ze 34 en 37 jaar oud zijn, vraagt een collega van Bram of ze misschien mee op dansles willen. Bram heeft als kind wel op dansles gezeten – „Dat was toen zo” – Ans heeft nog nooit dansles gehad. „Dus eigenlijk zijn we pas heel laat begonnen,” zegt Ans. Maar ze pakken het snel op. Bij dansschool Kuymans in Heerhugowaard leren ze ballroomdansen. Ze leren de quickstep, Engelse wals, tango, chachacha en de samba.
Bram: „In die tijd was ik allang blij dat ik de ene voet voor de andere kreeg. Toen hoefde nog niet elke stap goed te zijn en was ik niet bezig met de richting, of de voetafwerking. Fouten maken was niet erg, we hadden lol.”
Maar al snel wordt het stel fanatieker. Ze nemen privéles en doen mee aan danswedstrijden in de regio. Samen strijden ze tegen zeven andere dansscholen, maar die competitie is ze al snel te klein. Ans: „Het klinkt misschien opschepperig, maar we wonnen veel. Als we binnenkwamen, hoorden we: ‘Daar heb je die van Stelling weer’. Dat is ook niet leuk.”
Zenuwachtig
En dus wordt het tijd voor landelijke wedstrijden. De eerste is in Leidschendam in 1988. Ans kijkt haar ogen uit. „Alle vrouwen liepen daar rond met zulk haar.” Ze houdt haar handen een flink stuk boven haar hoofd. „Gatverdarrie, dat had ik niet hoor. En ze hadden allemaal een beautycase bij zich, die had ik ook niet.”
Bram richt de afstandsbediening op de tv, er start een video. Elegant zwieren de koppels over de dansvloer. De heren hebben een papieren nummer op hun rug gespeld, de vrouwen dragen vrolijk gekleurde jurken met veertjes aan de onderkant. „500 gulden kostte zo’n jurk toen,” zegt Ans. „Tegenwoordig kosten ze al gauw 2000 euro.”
Een jongere versie van Bram en Ans danst de tango, op live muziek. Een muziektriootje uit België, inclusief orgeltje. „We kwamen steeds een ronde verder, er vielen steeds meer duo’s af. Uiteindelijk werden we tweede,” zegt Bram. „We waren toen ook nog niet zo zenuwachtig, daarom ging het erg goed.”
Noodlot
Het gaat het koppel voor de wind. Maar dan slaat het noodlot toe. In 2003 werkt Bram als hoofd technische dienst in de havens van Amsterdam. Hij moet het leidingwerk van een grote ronde silo demonteren. De 54-jarige Bram stapt de ladder op – een ladder zonder stabilisatiebalk. „Eigenlijk moet je er dan ook niet op klimmen, maar ik deed het toch.”
Op zes meter hoogte begint de ladder te wiebelen, steeds meer te wiebelen. Bram grijpt zich vast aan de silo. „Ik hing daar, zes meter hoog. Het was vallen of springen. Ik had geen andere keuze. Ik zette me af en sprong.” Bram landt met een grote klap op zijn hielen.
In het ziekenhuis omschrijft de dokter Brams hielbeen als een ‘hand vol hondenbrokken’. Bram zal nooit meer kunnen dansen, stelt hij vast. Ans snuift. „Ik dacht meteen: dan ken jij meneer Stelling nog niet.”
Voor het ongeluk trainden ze twee keer per maand in Engeland; hadden ze wedstrijden in allerlei steden en dorpjes. Na het ongeluk ligt alles stil. Bram zit in een rolstoel en moet rust houden. Ans: „Maar wanneer ik thuiskwam van boodschappen doen, zag ik hem alsnog stiekem oefenen in de woonkamer.”
Ans krijgt gelijk. Bram herstelt en pakt het dansen langzaam weer op. Maar twee jaar na zijn bedrijfsongeval gaat het opnieuw mis. Dit keer bij Ans. Het is vroeg in de ochtend; Ans staat op uit bed. Bram: „Ze deed de gordijnen open en ze viel zo achterover. Boem, weg.”
Ans huivert. „Ik zag niks, ik kon me niet bewegen, maar wel alles horen. Ik lag daar maar. Dat was zo eng. Daar heb ik nog vaak aan teruggedacht.” Later blijkt dat Ans twee herseninfarcten heeft gehad.
Wederom doet het koppel rustig aan. Maar ook na Ans’ herstel begint hun liefde voor het dansen weer te kriebelen. „Het is toch de rode draad door ons leven,” zegt Bram. „Het houdt je bezig, je hebt een doel.”
Kosten
Bram en Ans doen door de jaren heen mee aan allerlei wedstrijden en kampioenschappen. Met als een van de hoogtepunten het WK Ballroom Dancing in Tilburg in 2015. Ze komen uit in leeftijdsklasse 60-65 jaar oud. Honderden dansparen strijden om de eer. Bram en Ans worden dat jaar tweede van de wereld.
In totaal worden ze tien keer kampioen in verschillende leeftijdsklassen. En dit jaar nog Nederlands kampioen in de categorie zeventig plus.
Voor hun danshobby reisden ze door heel Europa, maar ook naar Nieuw-Zeeland en Japan. Dat was allemaal niet gratis. Ans lacht: „Onze kinderen zeggen wel eens: mam, dit heeft jullie een huis gekost. Al dat reizen, die privélessen…” „Voor zover het kon, ging al ons inkomen naar het dansen,” knikt Bram.
Wat kregen ze als ze dan wonnen? Bram lacht. „Een bos bloemen.” Ans: „Nee, bekers. We hebben meer dan 400 trofeeën, en dan tel ik de medailles er nog niet eens bij. Laatst heb ik er nog veel weggegeven, aan een organisatie voor mensen met een beperking die ook dansen. Kunnen zij onze prijzen aan hen uitdelen. Maar we hebben nog steeds vijf volle dozen in de berging.”
Vergeten
Na 42 jaar dansen Bram en Ans nog altijd iedere dag samen. Ondanks verschillende fysieke tegenslagen, of misschien wel juist daarom.
Als ik op de vloer sta, dan ben ik gewoon niemand. Dan kan ik alles vergeten. Ik heb twee nieuwe knieën, ik ben aan mijn rug geopereerd, ik kan niet zelfstandig plassen dus ik moet katheteriseren. Maar als ik op de vloer sta, vergeet ik dat allemaal.
Ans Stelling
Grand Prix Alkmaar
Zaterdag 31 oktober dansen Bram en Ans bij de eerste editie van de Grand Prix van Alkmaar. In de Kees Kist Lounge van het AFAS Stadion strijden 200 dansparen uit vijf landen voor de eer. Ze dansen ballroom en latin. Bram en Ans dansen samen de Engelse wals, tango, Weense wals, slow foxtrot en de quickstep.
Speciaal voor studenten is er ook een competitie voor de KaasKoppenTrofee, en er is ook een Blind Date Cup waarbij dansers zonder danspartner worden gekoppeld aan een andere deelnemer.
De Grand Prix begint om 10.00 uur, om 09.00 uur gaan de deuren open. Een bezoekersticket kost 12,50 euro online of 17,50 euro aan de deur, deelnemen kost 15,50 euro online of 20,50 euro aan de deur.
Dit interview van Jana Flekken verscheen op 29 oktober 2026 in het Noordhollands Dagblad.
